Bach en Luther

Pietro Antonio Rotari

 

Hoeveel gaan er in een dozijn....

Dit wordt zo beroerd gespeeld dat het onmiddellijk doet denken aan het spel van Soerjadi. Maar neen, het is Mickey Mouse niet, neen, het is de vrouwelijke variant (hoewel ...) en heet Marietta Petkova. Pianospel zonder enige diepgang. En het blijkt niet de enige overeenkomst. Het niveau is dat van een gemiddelde 4de- jaars conservatoriumleerling die de voorgaande studiejaren ook al niet uitblonk en de 'passie' ontbreekt op alle fronten. Bloedeloos, oninteressant en vooral overbodig spel vanuit een lege badkamer. Wie zit nou toch in Godsnaam te wachten op dit zenuwslopende gepingel?
Een tweede overeenkomst is dat achter Petkova een fanatieke 'promotor' zit die de boel aan de man brengt en door middel van heel veel lawaai te pas en te onpas zijn geliefde op de muzikale kaart probeert te zetten. Als je de bovenstaande video beluistert dan vraag je je af hoe het kan dat ze aardig wat aandacht krijgt in de pers waar zij, evenals het het geval is bij Soerjadi, steevast als 'meesterpianist' wordt betiteld. Wat is dat toch onzin, worden die stukjes geschreven door mensen met een beroerd gehoor? of worden ze net als de Hansjes Haffmans van deze wereld lekker gefêteerd door de platenindustrie want anders is het niet te verklaren dat pianisten uit de tweede of derde categorie (en die heb je beslist!) zoveel aandacht krijgen. Petkova is een typisch voorbeeld van wat dit onzinnige geschrijf veroorzaakt: veel publiciteit waardoor mensen denken dat we hier met een grootheid hebben te maken wat dat dan ook mag betekenen. Maar dat is onterecht in het geval van deze omhoog gevallen pianiste.
Om haar cd's aan de man te brengen, bedacht de soulmate van Petkova een listig plan via crowdfunding. Dat gaat als volgt: je schrijft een heleboel mensen aan, zgn. backers, en vraagt of ze een bedrag willen schuiven om een nieuwe cd met (o.a.)  'Preludes' van J.S. Bach te realiseren. Nou dat willen de onwetenden onder de 'kenners' wel en maken gezamenlijk ruim 8000 euro over. Je hebt verschillende bedragen die alle een kleinere of grotere gunst opleveren van Petkova die, zoals altijd, maar blijft koekeloeren met dat Oostblok trekje rond heur mondhoeken. Zo krijg je voor een tientje een gesigneerde foto en een bedankje in je mailbox en vermelding op de foeilelijke site van de pianiste. Kijk toch 'ns an jongens. Voor 30 euro ontvang je twee gesigneerde cd's en ook je naam op de website. Doe je er in een overspannen toestand een paar tientjes bij, dan ontvang je een handgeschreven briefje van deze juffrouw en natuurlijk vermelding op de website, haar website. En zo kun je steeds hoger gaan en is de beloning daarop aangepast. En als dat gedoe nu zou leiden tot een opname waar je U tegen zegt..? neen het is allemaal 33x niks en lucht, heel veel doorgebakken lucht.
Petkova vindt dat zelf niet getuige deze regels op haar site: "Zij is in staat om de luisteraar in de ziel te raken. Spirituele diepgang, virtuositeit en veelzijdigheid zijn bij haar samengesmolten tot waarachtig kunstenaarschap, dat door pers en publiek met open armen wordt ontvangen" en meer van dat zelf promotende gelullo.
Je zou haar moeten adviseren vooral geen Bach te spelen want dat is veel te hoog gegrepen. Dat kan ze niet met als gevolg dat het nergens naar klinkt. Laat dat nou over aan mensen als Grigory Sokolov, Glenn Gould, Lucas Debargue ('zijn Satie is trouwens ook verbluffend..!) om maar eens een paar 'meesterpianisten' te noemen. Debargue moeten we sowieso in de gaten houden want dat kon wel eens een Hele Grote worden. Net zoals Martin James Bartlett en Daniil Trifonov om maar eens een paar te noemen. Deze mensen hebben stuk voor een stuk een dergelijk hoog niveau dat in Nederland niet voorkomt. Waar dat aan ligt? geen idee. Maar als we het over grandioze pianisten gaan hebben, dan moeten we echt de grens over.
Een uiterst kleine uitzondering moet misschien gemaakt worden als we het over Hannes Minnaar hebben. Die jongen heeft de potentie in zich 'groot' te worden en dan bedoel ik niet met de zoveelste cyclus Beethoven pianoconcerten die hij opnam met het Nederlands Symfonie Orkest o.l.v. Jan Willem Allemansvriend, maar met een opname die beslist waardevol is, n.l. de cd die eveneens bij 'Challenge Records' verscheen met muziek van Fauré. Hier speelt Minnaar (er zijn sommige foto's van deze jongeman in omloop waarop het lijkt dat-ie zojuist uit een schilderij van Carel Willink is gestapt) fantastisch en ingetogen en weet m.i. exact de Franse touch te raken die bij deze fijnbesnaarde muziek zo belangrijk is. Hemelse muziek die onder handen van Minnaar uitstekend tot zijn recht komt. Heel subtiel en niet overdreven virtuoos. Fijnzinnig spel van de bovenste plank.

Rainer Maria Rilke - ∼ Herbsttag ∼

 ∼ Herbsttag ∼

Herr: es ist Zeit. Der Sommer war sehr groß.

Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren,
und auf den Fluren laß die Winde los.

Befiehl den letzten Früchten voll zu sein;
gib ihnen noch zwei südlichere Tage,
dränge sie zur Vollendung hin und jage
die letzte Süße in den schweren Wein.

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.
Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,
wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben
und wird in den Alleen hin und her
unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.

Rainer Maria Rilke (Paris 1902)

De beste klassieke pianisten komen uit Rusland.....

Daniil Trifonov

Alexander Malofeev

Valentin Malinin
Yevgeny Sudbin

Mikhail Voskresensky
Konstantin Emilyanov
Alexandra Dovgan
Demian Filatov (12)
Dmitry Shishkin

Marina Yakhlakova

Elisey Mysin
Nikolaj Loeganski
Denis Matsuev

Varvara Nepomnyashchaya

Lukas Geniusas
Tatiana Shebanova

Grigory Sokolov

Dani Kokhanovskii  

Varvara Kutuzova
Roman Borisov
Michael Kaykov

Evgeni Koroliov
Marina Yakhlakova
Alexander Ghindin
Konstantin Scherbakov
Polina Osetinskaya
Ivan Bessonov
Andrey Gugnin
Evgenia Foelsche
Jevgeni Kissin
Rustem Hayroudinoff
Arcadi Volodos
Vladimir Sverdlov
Nikolai Tokarev
Vyacheslav Gryaznov
Igor Levit
Aleksei Volodin
Alexander Melkinov
Mikhail Voskresensky
Mikhail Pletnev
Denis Kozhukhin
Vladimir Skomorokhov
Viktoria Postnikova
Dmitry Masleev
Sergei Dorensky
Yury Martynov
Elisabeth Leonskaja
Igor Zhukov
Svjatoslav Richter
Vladimir Sofronitsky
Maria Grinberg
Pavel Kolesnikov
Alexander Sinchuk
Lyubov Timofeeva
Emil Gilels
Andrei Gavrilov
Anna Vinnitskaya
Boris Berezovsky
Vladimir Krainev
Mikhail Bouzine
Maria Yudina
Alexander Rabinovitch-Barakovsky
Bella Davidovich
Dina Ugorskaja

Anatol Ugorski
Nikolay Khozyainov
Anatoly Vedernikov
Slava Poprugin
Anatoly Sheludyak
Alexey Lebedev
Alexei Ljoebimov

Valentin Malinin

Deni Kokhanovskii

Maxim Emelyanychev

Sergey Tanin
e.v.a.

De meest afschuwelijke bewerkingen....(maar er zijn veel meer)

1) The four seasons recomposed
Max Richter (Antonio Vivaldi)
2) Goldberg Variaties van Bach
door Calefax Rietkwintet
3) Goldberg Variaties van Bach
door Vincent van Amsterdam, accordeon
4) Goldberg Variaties van Bach
door een strijktrio in een arrangement van
Dmitry Sitkovetsky

5) Goldberg Variaties van Bach

door het Berlage Saxophone Quartet

6) Spem in Alium van Thomas Tallis

door Arthur Klaassens op verschillende hobo's!

7) Suite  voor cello nr. 1 BWV1007

door Raaf Hekkema, saxofoon

8) 'When I am laid in earth' van Henry Purcell

door Raaf Hekkema, saxofoon

(dit is zo vreselijk afschuwelijk, dat Hekkema hiervoor strafrechtelijk vervolgd zou moeten worden, deze schitterende aria uit Dido and Aeneas zo verkrachten, is volstrekt smakeloos en tegelijkertijd misdadig, geen greintje waardering voor dit soort musici...)

9) Concert voor viool en orkest nr. 2 "La campanella" (dl. III) van Nicolo Paganini

Raaf Hekkema, saxofoon & Hans Eijsackers, piano

(dit is zo mogelijk nog afschuwelijker, je hoopt vurig dat die lullo de krassende saxofoon inslikt en vervolgens happend naar lucht het ondermaanse verlaat want dit is een aanslag op uw muzikale welbehagen, dit soort 'musici' moet naar een heropvoedingskamp en wel heel erg snel)

10) Suite voor strijkorkest, opus 40 "Uit Holbergs tijd" van Edvard Grieg

door accordeonduo Toeac, afgrijselijker dan deze rim-ram kun je je niet voorstellen

11) Goldberg Variaties van Bach uitgevoerd door twee vollidioten (duo Panman Vermijs) op flamenco gitaar en is nog vreselijker dan al het voorafgaande. Het volgende project van deze minkukels is het aan de man brengen van het verschrikkelijke Canto Ostinato en wel op twee aftandse gitaren van € 400,-- per stuk. De terreur van de middelmaat. Stel idioten.

wordt vervolgd

Friedrich Nietzsche

"Er is maar één christen, en die stierf aan het kruis".

Im Grunde gab es nur Einen Christen, und der starb am Kreuz. 

Zwartkoptuinfluiter

Eigenlijk al van mijn kindertijd af
denk ik al aan mijn uitvaart.
Ik zou willen dat iedereen dan
gelukkig was, dat vreemde geluk
om iets wat te mooi is, wat pijn doet.
Ik heb mij daarbij muziek voorgesteld,
een klagende hobo van Albinoni,
of dat ik op een bandje voor jullie
een stoïsch, dankbaar gedicht voorlas;
maar eigenlijk hoop ik dat het mei zal zijn
onder hoge beuken, en heel stil,
en dat dan opeens twee zwartkopjes gaan zingen
tegen elkaar in. Laat dan niemand spreken,
want iets mooiers, iets ontroerenders
bestaat er niet op aarde.

 Hans Warren, Verzamelde Gedichten. Amsterdam: Bert Bakker, 2002. 

BWV 1178 en 1179

Het Bach-Werkeverzeichnis (BWV) is sinds 17 november 2025 twee nieuwe nummers rijker. De directeur van het Bach-Archiv Leipzig, prof. dr. dr. h.c. Peter Wollny, heeft twee tot dusver onbekende orgelwerken definitief aan Johann Sebastian Bach kunnen toeschrijven. Met een live gestreamde feestelijke bijeenkomst, bijgewoond door cultuurstaatsminister Wolfram Weimer en de Leipziger burgemeester Burkhard Jung, vierde de stad Leipzig samen met de internationale Bach-gemeenschap de uitvoering door Ton Koopman van deze twee composities in de Thomaskirche – voor het eerst sinds 320 jaar. Ze zijn inmiddels op You Tube beschikbaar.

De twee nu als vroege werken van Bach geïdentificeerde composities, de Ciacona in d-klein BWV 1178 en de Ciacona in g-klein BWV 1179, zijn al meer dan drie decennia bekend bij Wollny. Hij ontdekte ze in de Koninklijke Bibliotheek van België. Gedurende zijn onderzoeksloopbaan verzamelde hij talrijke aanwijzingen die nu, dankzij de identificatie van de kopiist, tot een sluitend geheel konden worden samengevoegd. Deze identificatie vond plaats binnen het kader van het Forschungsportal BACH, een project van de Saksische Akademie der Wissenschaften zu Leipzig, waarin voor het eerst alle beschikbare archiefbronnen over de gehele muzikale familie Bach digitaal ontsloten en publiek toegankelijk zijn gemaakt.  

Wollny: 'Lang heb ik gezocht naar het ontbrekende puzzelstuk voor de toewijzing van deze composities – nu ontvouwt zich het volledige beeld. We kunnen definitief zeggen dat de afschriften rond 1705 door de Bach-leerling Salomon Günther John zijn vervaardigd. Stilistisch vertonen de werken bovendien de kenmerken die men in die tijd wel in Bachs oeuvre aantreft, maar bij geen enkele andere componist.' 

Het toeschrijven van een werk aan Bach is een moeizaam proces: beide manuscripten zijn niet door Bachs eigen hand geschreven, bovendien ongedateerd en niet ondertekend. Toch kon Wollny de aanvankelijk naamloze schrijver ook in andere bronnen uit Bachs omgeving aantonen – bijvoorbeeld in een ander vroeg werk van Bach, een fuga over een thema van Albinoni. Daarbij kwamen nog andere stukken uit het Midden-Duitse gebied. 

Binnen dit project ontdekte Wollny's medewerker dr. Bernd Koska in een Thürings kerkarchief een sollicitatiebrief uit 1729. Een tot dan toe volkomen onbekende organist, Salomon Günther John, beweerde daarin dat hij in Arnstadt leerling van Bach was geweest. Johns levensloop kon vervolgens goed worden gereconstrueerd: van 1705 tot 1707 kreeg hij les bij Bach in Arnstadt en ook in latere jaren duikt hij in Weimar opnieuw in Bachs omgeving op. Wollny ging op zoek naar documenten en vond uiteindelijk vroege schriftelijke getuigenissen van John, op grond waarvan hij eenduidig als de gezochte kopiist kon worden geïdentificeerd. 

De afschriften zijn rond 1705 ontstaan. Stilistisch bevatten de composities kenmerken die men in die tijd in Bachs werken aantreft, maar bij geen enkele andere componist, zoals de verbinding van variatie en ostinato met een uitgebreide fuga. Daarnaast zijn er technieken die sterk herinneren aan de Lüneburger organist Georg Böhm, Bachs leermeester. Bachs vroege composities zijn tot in zijn Weimarer periode doortrokken van dergelijke reminiscenties aan Böhm. Bovendien zijn er muzikale verwijzingen naar de Chaconne uit Bachs cantate BWV 150. 

Het Bach-Archiv Leipzig, gevestigd op Bachs belangrijkste werkplek, geldt als internationaal expertisecentrum voor onderzoek naar leven, werk en receptiegeschiedenis van Johann Sebastian Bach en zijn muzikale familie. Dit jaar viert de instelling haar 75-jarig jubileum. Het doel van het instituut is het erfgoed van Bach te bewaren, te onderzoeken en als cultureel goed te ontsluiten. Het Bach-Archiv is lid van de Konferenz Nationaler Kultureinrichtungen en behoort tot de culturele 'lichttorens' van Duitsland. Het Forschungsportal BACH vormt een van de meest ambitieuze digitaliseringsprojecten van de Saksische Akademie der Wissenschaften zu Leipzig en is in het Bach-Archiv verankerd. 

Toen de 18-jarige Johann Sebastian Bach in 1703 in het Thüringse Arnstadt zijn eerste betrekking als organist aanvaardde, begon een productieve periode. Hier bereikte hij met zijn composities een professioneel niveau; zijn zoon Carl Philipp Emanuel zou later spreken van de 'eerste vruchten van zijn vlijt'. In zijn Arnstädter werken grijpt Bach terug op de impulsen uit zijn leertijd bij zijn oudste broer in Ohrdruf (1695–1700) en zijn opleiding bij Georg Böhm in Lüneburg (1700–1702), en begint hij te experimenteren met de versmelting van midden- en noordduitse tradities. 

De beide Ciacona's
De Ciacona in d-klein en Ciacona in g-klein zijn variatievormen gebaseerd op een ostinate basfiguur, een procédé dat in de vroege achttiende eeuw populair was en dat Bach later tot grote hoogte zou voeren in werken als de Passacaglia in c-klein BWV 582. Beide Ciacona's tonen een vroege beheersing van dit principe: een herhalende baslijn vormt het fundament voor een reeks variaties die zich ontvouwen in contrapuntische en harmonische rijkdom. 

De ontdekking van deze twee Ciacona's verrijkt ons begrip van Bachs vroege orgelstijl. Ze tonen hoe hij rond 1705 experimenteerde met variatievormen en harmonische expansie. In vergelijking met tijdgenoten zoals Buxtehude en Pachelbel zijn de werken opvallend intens en persoonlijk gekleurd. Ze vormen een schakel tussen de Noord-Duitse orgeltraditie en Bachs latere monumentale orgelwerken. 

Voor uitvoerders liggen de uitdagingen in de balans tussen de strikte ostinate structuur en expressieve vrijheid. De variaties vragen om een genuanceerde registratiekeuze en een retorische interpretatie die de dramatische boog van de werken zichtbaar maakt. Voor onderzoekers en luisteraars openen de Ciacona's een nieuw venster op Bachs vroege stijl en zijn zoektocht naar expressieve variatievormen. 

Conclusie
De toewijzing van de beide Ciacona's aan Johann Sebastian Bach is niet alleen een musicologische sensatie, maar ook een belangrijke verrijking van het orgelrepertoire. De werken bieden een unieke blik op Bachs vroege stijl en zijn zoektocht naar expressieve variatievormen. Dankzij de inspanningen van het Bach-Archiv Leipzig en het Forschungsportal BACH zijn deze composities nu toegankelijk voor zowel onderzoekers als uitvoerders, en markeren zij een nieuw hoofdstuk in de receptiegeschiedenis van de componist. 

Beide orgelwerken zijn op 17 november uitgegeven door het eveneens in Leipzig gevestigde Breitkopf & Härtel.  

 

Marte Röling

Lijkt een beetje op de jonge Ivo Pogorelich....

Bach's work is not just music, it's a transcendental experience

Schnitger/Giusti

Wij ontvingen een schrijven van de enthousiaste volger Richard van N. uit Varsseveld: 

'Kunt u aan de heer J. Brouwer een boodschap van ons doorgeven? Wilt u hem zeggen dat wij zijn recent verschenen cd niet aanschaffen tenzij hij iets aan zijn gebit laat doen. Dan zijn we eventueel bereid te overwegen het getingeltangel op een spijkerkist te kopen voor € 19,95. Zouden we dan - ik durf het haast niet te vragen - ook een fikse korting kunnen krijgen? we moeten van bitter weinig geld rondkomen en eigenlijk kunnen we geen € 19,95  op tafel leggen voor een cd die drie maanden later voor een halve euro in de bak ligt te vereenzamen. Afdeling ramsj. Want wie koopt het ongeïnspireerde gedoetje van die afschrikwekkende man? Jammer van de pecunia.

Ja hoor ik u nu denken "wacht dan een paar maanden" en dat advies volgen we dan maar op. Noodgedwongen.

Hoe ik hier op kom? we sloegen nietsvermoedend het lokale sufferdje afgelopen zaterdag open en zagen op pagina 13 een foute versie van kabouter Plop met in z'n muil een goor en afschuwelijk rijtje vieze tanden of wat er nog van over was. 'Gedverrederrie bah nog an toe' was het eerste dat bij ons opkwam. 

We dachten onmiddellijk aan de klavecinist, u wel bekend, en ja hoor, het bleek hem te wezen.
De hele dag bezig met het 'hogere', opscheppen dat je veel optredens in het buitenland hebt en vanwege alle drukte in de thuishaven geen recitals geeft voorlopig, de estheet uithangen die beweert dat Bach Couperin ontmoette (behalve een briefje over en weer..*) en ga-zo-maar-door en wel de portemonnee stijf dichthouden als het om een (zijn) uiterlijk gaat. Die man is al geen-gezicht en met dat zwart uitgeslagen fietsenrek onder z'n neus is het helemaal afschuwelijk.
Een remedie tegen de liefde.
Deze subsidieslurper moet worden gewezen op zijn verkeerde kant: n.l. dat van zijn gebit en de afschuwelijke lucht die een en ander teweeg brengt. Alsof hij zojuist een pot gefermenteerde Baltische haringen verorberde. We ruiken het hier. Ik heb het keukenraam opengezet maar het helpt niet veel. Het is ook maar een klein raam.
Wij delen dit ongevraagd mede. Maar u wilt wel zo vriendelijk zijn dit door te geven?

Dank u wel.'

* Therefore, I conclude tentatively, it's plausible that Bach and Couperin corresponded about matters of harpsichord pedagogy, including tuning. Two top professionals of that field (harpsichord playing), exchanging ideas as colleagues.

Bradley Lehman

Glenn Gould - Contrapunctus XIV Die Kunst der Fuge

 

Über dieser Fuge, wo der Nahme B.A.C.H. im Contrasubject angebracht worden, ist der Verfasser gestorben

 

 

 

 

 

 

Roeping (Gerard Reve)

ROEPING

Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar
verlamde oude mensen wast, in bed verschoont,
en eten voert,
zal nooit haar naam vermeld zien.
Maar elke ongewassen aap die met een bord: dat hij
vóór dit, of tegen dat is, het verkeer verspert,
ziet 's avonds reeds zijn smoel op de tee vee.
Toch goed dat er een God is.

De allerzeldzaamste Warren

WARREN, Hans Zeven gedichten van liefde. (Groningen, Klaas Tuynman,1976). 47,8 x 32,0 cm. Linnen. (22) p. Volledig met de hand geschreven door Ineke Boschloo op verschillende soorten Ingres in een oplage van slechts 4 Romeins genummerde en door auteur, initiatiefnemer en kunstenares gesigneerde exemplaren. 1e druk.
Exemplaar nummer ‘I’ met een handgeschreven, gesigneerde opdracht van de auteur aan de initiatiefnemer: ‘Klaas, door jouw initiatief/ en Inekes kunnen ontstond/ dit monument van/ moderne kalligrafie./ Ik dank je daarvoor./ Hans Warren/ Kloetinge, 24 juni ’77’. Daarnaast een handgeschreven, gesigneerde opdracht van de kunstenares aan dezelfde: ‘lieve Klaas,/ de eerste en hopelijk/ niet laatste vrucht van/ onze hechte samenwerking./ Ineke/ 24 juni 77’.
‘Omstreeks kwart voor een kwamen Ineke Boschloo en Klaas Tuynman. Ze zijn tot kwart voor acht gebleven. Ineke studeert aan de Kunstacademie te Groningen. Ik schat haar half de twintig. Niet knap, maar een aardige persoonlijkheid. Ik werd er stil van toen ze de vier boeken uitpakte die ze gemaakt heeft. Het zijn mijn Zes (sic) gedichten van liefde op groot formaat, 47,5 X 31,5 centimeter. Alle vier verschillend, telkens met anders gekleurde verf of inkt in twee kleuren op divers getint Ingres-papier geschreven. Een monnikenwerk, een monument van hedendaagse kalligrafie.’ (Geheim dagboek. 1977-1978. Twaalfde deel (1994), p. 70)
Deze prachtige folio-uitgave van zeven liefdesgedichten, die in mei-juni 1976 in Maatstaf stonden, is absoluut de allerzeldzaamste Warren.

De zuiverheid is adembenemend.....

Spem in alium nunquam habui                

Praeter in te, Deus Israel

Qui irasceris et propitius eris

et omnia peccata hominum

in tribulatione dimittis

Domine Deus

Creator caeli et terrae

respice humilitatem nostram

Ik heb nooit mijn hoop op een ander 

gevestigd 

maar in U, God van Israël 

die zowel toorn als genade kan tonen, 

en wie vergeeft alle zonden? 

van de mens in lijden 

Heer God, 

Schepper van hemel en aarde 

Respecteer onze nederigheid 

Grappig

At the end of the opening movement of Brahms’s first symphony, a cellphone went off at Charlotte, NC, on Friday night.
At the third ring, Charlotte’s British music director Christopher Warren-Green turned round to the audience and said: ‘Answer it. It might be Brahms.’

Prachtig!

3 pieces that prove Bach was a genius

10 x vreselijk

ja das wel een dingetje.....
mijn gevoelens naar jou toe
jouw gevoelens naar mij toe
de volslagen idioot Jan Rot die Schubert verkrachtte en dat hertalen noemde...
mensen die een afgebrande lucifer terug in het doosje doen
ook zo erg: theatermaker of, nog erger: singer-songwriter
het kan toch niet zo zijn dat....
melk afkolven
'mijn mensen'
een portie bitterballen bestellen en dan ieder 3 afrekenen (van de zes)

9 Grote Dichters

Op 1 met stip:
J.C. Bloem
Denkend aan de dood kan ik niet slapen,
En niet slapend denk ik aan de dood,
En het leven vliet gelijk het vlood,
En elk zijn is tot niet-zijn geschapen. 

Op 2:
M. Vasalis
Had ik je maar als kind gekend,
die nu mijn kind en moeder bent.

Op 3:
Jan van Nijlen
De mens is eenzaam tot en met zijn dood.
Nooit is één liefde, nooit één vriendschap klaar,
En, zelfs geboren uit dezelfde schoot,
Zijn wij nog vreemden voor elkaar.

Op 4:
Geerten Gossaert
Eén ding heb ik begeerd; één ding heb ik ontvangen:
Dat, zo de dood mijn leden zou omvaên,
Ik voor uw aangezicht, o Bron van mijn Verlangen,
Niet ledig zoude staan!


Op 5:
Gerrit Achterberg
Het beste van voor jaren dringt vanavond tot mij door.
Al je gewone vragen vinden weer gehoor.
Regent het. Ja het regent. Goede nacht.
Laten we nu gaan slapen, zeg je zacht.
Wij luisteren en liggen. Wind beweegt het raam.
Blijf zo maar liggen, zeg ik, en ik noem je naam.
Alles wat antwoord is gaat van mij uit.
Je wordt vervuld van de oneindigheid.

Op 6:
Adriaan Roland Holst
Als hij gaat klinken in het morgenlicht
staat de klok stil, de tijd verzaakt zijn plicht.
Ik poets mijn schoenen of ik kijk naar buiten,
en leef weer eerder dan het eerst gedicht.

Op 7:
Herman de Coninck
O.a. dat jij in de laatste strofe van dit
gedicht staat, in nog enkel een broekje
zo dun als het ogenblik voor je het uittrekt.

Op 8:
Jan Arends
Er komen weer bloemen
van lente
en angst voor de winter. 

Op 9:
Pieter Cornelis Boutens
Van trouwbevochte nimmermeer te delen
Geluk tot delen altijd weer gereed,
Dat hier voorbijgaat langs de duistre velen
Als onuitspreeklijk godlijk leed.

Een ongelooflijk verhaal

Een kennis van me kreeg een poosje geleden, herinner me dat het in september 2024 was, een boete wegens te hard rijden en daar bovenop nog eentje omdat-ie de dienstdoende ambtenaar een paar verwensingen naar het hoofd slingerde. Van dat laatste is-ie uiteindelijk vrijgesproken maar van het eerste niet. 

Boete, incl. administratiekosten, € 309.-.

De man zit altijd krap en besloot de boete in termijnen te betalen. Wel werd het bedrag van de boete niet minder maar steeds hoger omdat de centjes niet op tijd binnen kwamen bij het CJIB. De ene keer met 15 euro, daarna met 40 euro en de derde keer zelfs met 50 euro. Kassa!
Dus in plaats het oorspronkelijke bedrag in te lopen (in termijnen zoals gezegd), werd de wedstrijd steeds gewonnen door het CJIB want dat weet niet van ophouden. Het boetebedrag verminderde niet maar bleef gelijk: steeds als de inmiddels krankzinnig geworden kennis een bedrag betaalde, zeg € 50.-, kwam er niet veel later een verhoging van dezelfde grootte en een nieuwe aanmaning waarmee hij vriendelijk werd verzocht het bedrag voor die en die datum te voldoen. En dat lukte keer op keer niet.

Uiteindelijk was het hem met veel moeite toch gelukt de boete van € 309.- volledig te betalen. Daarmee was eindelijk de kous af en kon-ie weer rustig gaan slapen. Niet alvorens een klein feestje te geven voor 1 persoon en dat was hijzelf. Drank maakt veel kapot maar is ook de brenger van een hoop jolijt. Het kon niet op leek het even. Een drinkgelag dat dagenlang aanhield.
Maar wat bleek? de laatste betaling van de administratiekosten van € 9.- (negen euro!!) was te laat binnengekomen bij de dames & heren in Leeuwarden en dat leverde wéér een boete op van € 50.-. Hupsakee. Toen kwam het moment dat mijn kennis erg boos werd en qua vloeken en verwensingen alle records brak. Ook schuwde hij fysiek geweld niet ("ik trek die ambtenaren over het bureau") en meer van dat kaliber) maar dat heb ik nooit serieus genomen want de man is flinterdun als een pakje shag liggend op z'n kant. Maar ja, zoals u weet geliefde lezer, moet je een mens nooit onderschatten. Druk die man op dat moment een Kalasjnikov in zijn tengere handen en hij gaat tekeer met alle opgebouwde woede, frustratie en afkeer.
Zover is het gelukkig niet gekomen.

Rustig in z'n stoel gezeten en bijkomend van alle hectiek, las hij Bernard Wesseling's "& de dag ligt open als een ei in zijn gebroken schaal" en knapte zienderogen op door deze merkwaardige poëzie. Tevredenheid lag als een wollen deken over 'm heen, de kamer werd verlicht door een stralende glimlach.
Opeens werd hij opgeschrikt door de bel, opende met tegenzin de deur en zag tot zijn niet geringe verbazing twee agenten in uniform staan die meedeelden dat ze een bevel tot aanhouding hadden in het kader van 'gijzeling'. Ze zeiden dat er volgens de paperassen nog € 59.- betaald diende te worden en of ze dat even konden beuren. "Dan bent u er eindelijk van af" zei de vrouwelijke diender terwijl ze haar staartje nog 'ns naar achteren sloeg met dat irritante hoofdgebaar.
U begrijpt vast wel dat de kennis geen flapjes in de la had liggen en de onverwachte schuld niet kon afrekenen. Waarna hij vriendelijk edoch dringend werd verzocht mee te komen om een nacht in een politiecel door te brengen. Tegenstribbelen had geen zin hoewel hij nog een poging deed aan de dienders uit te leggen dat het oorspronkelijke bedrag afgerekend was maar dat het, toegegeven, wel wat langer had geduurd dan etc. Daar hadden ze geen boodschap aan en hij werd verzocht het perceel te verlaten en mee te gaan naar het Hoofdbureau van Politie teneinde de gijzeling te ondergaan.
We leven in een wereld waar terroristen de een na de andere bomgordel tot ontploffing brengen en dood en verderf zaaien. Ellende omringt ons voortdurend en je bent genoodzaakt steeds op je qui vive te zijn. Rampenplannen zijn er aan de lopende band en aanslagen zijn aan de orde van de dag.
Maar voor € 59.- wordt je een nacht opgesloten en daarmee is de schuld niet vereffend. Ze hebben kennelijk niets beter te doen. En dan nog verbaasd zijn waarom de politie zo impopulair is. Het systeem is intens verrot en ik hoop vurig dat er op zeer korte termijn rigoureus wordt 'ingegrepen' en dat we dat verrotte systeem met wortel en al uitroeien.
Krankzinnige wereld.

Zorgstelsel anno 2025

....En toen had 'r dochter gedreigd de dokter over het bureau te trekken en dat had zij nét weten te voorkomen, zij met die heup die aan vervanging toe is. Ze waren getweeën boos uit de kamer van de dokter gelopen onder het uiten van verwensingen naar die k..dokter. En nog buiten had 'r dochter - die waanzinnige - de boel bij elkaar geschreeuwd en wat voor k..zooi het wel niet was, hier. Vorige maand was ze ook al zo tekeer gegaan tegen de dokter, niet deze neen, een andere. "Want mijn moe heeft last van die heup en die mot er uit en dan mot er zo'n kunstding in", had ze keer op keer gezegd en dokter had haar niet eens aangekeken. Die vent was een etterbak die ze wel'ns even de les zou lezen. Rode vlekken had ze in d'r nek gekregen en in d'r gezicht was ze ook vuurrood, je leek wel een paprika had moe later gezegd toen ze weer buiten stonden.
Op de vraag waarom er geen heupactie werd ondernomen, had Dr Van B. geantwoord dat het daarvoor nog te vroeg was zo was uit twee onderzoeken gebleken en dat 'moe' er misschien eerder slechter door zou worden dan dat er sprake zou zijn van een aanzienlijke verbetering. En toen had hij ook nog met goed gekozen woorden verteld hoe het er aan toe gaat bij heupoperaties en had zelfs aan de hand van een soort Lego-heup die op zijn tafel stond uitgelegd dat en enzovoort. Daar heb ik mooi schijt aan, had het vormeloze monster uit haar gore venijnige bek laten optekenen en het stoom kwam uit haar gedegenereerde oren. Geen oorlel dan weet je het wel. Waarom wordt dit tuig niet afgeschoten? deze aanslag op het zorgstelsel. Laat ze lekker wonen in Pauvranïe, hek er omheen en de sleutel voor altijd verwijderen.
In plaats dat dit soort ter plekke een hartstilstand krijgt, dat overbodige vee van de richel, kreeg ze volop de gelegenheid om te vloeken, te tieren en de boel bij elkaar te blèren. Dr Van B. verklaarde later in de wandelgangen 'onder vier ogen' dat-ie een moment had overwogen om een aan de muur hangend Samoeraizwaard in het stinkende dikke frituurlijf van het monster te drukken maar kon zich ternauwernood beheersen. Jammer. Het blijkt niet te mogen kennelijk.
Dat dit geteisem een zorgverzekering heeft en daarmee toegang tot ziekenhuizen en aanverwante instellingen, zou strikt verboden moeten worden. En verder een verbod op voortplanting. Want piepelen kunnen ze wél die nare griezels.

Francis

Het heet Francis en het 'zingt' méér dan afschuwelijk. En is buiten dat ook zo vreselijk irritant in al'r gemaaktheid. Vergelijkt zichzelf met Maria Callas en dat terwijl ze niet in de schaduw mag en kan staan van deze grootheid. Echt schaamteloos om je op te trekken aan....het is de bekende terreur van de middelmaat. Meeliften wordt het ook wel genoemd. 

Zingen...nou ja, zingen, zingen..... Behalve dat steurinkje waren er andere hobby's. Ze vond macramé ook best wel leuk toentertijd weet-je-niet, en vooral kantklossen niet te vergeten...ze werd helemaal wild van patronen om op te klossen maar toch besloot ze op zekere dag te kiezen voor het zingen. Ja u hoort het goed: zingen. Toegegeven, ze is heus nog wel dol op spelletjes maar haar omgeving bleef maar zeuren: 'Kindje ga toch zingen...en liefst 200 meter downstairs  in de aardkorst! en haast je vooral niet om weer naar boven te komen...'

Nou ja, en wat doe je dan...dan gooi je op een gegeven moment de spelletjes in de open haard en kijkt  naderhand voldaan de kamer rond. En ze zag dat het goed was.
Haar grote voorbeeld is Florence Foster Jenkins en hoe vaak had ze niet gedacht 'wat jij uit je strot krijgt Jenkins, dat kan ik ook'. En daar had ze dit keer nou 'ns volkomen gelijk in. Onze Francis. Die van de Van Broekhuizentjes. Ja die. U kent ze wel. Neen? zegt u geen fluit? ook niet erg. U mist niks.
Het bleek echter al snel een GTVeetje: een Grote Tragische Vergissing.
Vol goede moed plaatste Francis een foto op een in der haast gefabriceerde website. Ze ligt er bevallig bij in een foeilelijke onesie van Addy van den K. die ze voor een heel zacht prijsje bij de kringloop op de kop tikte want de man was toch van plan de maandag er op failliet te gaan en dan was dit toch nog even mooi meegenomen. Planning, daar gaat het om in 't leven.
In zijn creatie ligt ze er zo te zien nogal volumineus bij en een wel-opgevoed mens heeft moeite om niet in lachen uit te barsten want er is niet één zichzelf serieus nemend wezen te bedenken dat op deze manier op een/de website wil worden afgebeeld. Het is werkelijk GG.*
En dan heb je nog geen reclame gemaakt voor je 'overtuigende zangtalent in combinatie met haar unieke en ontwapenende podiumpersoonlijkheid'. Het staat er echt maar dat komt misschien omdat Francis een Dramatische Potteuze Sopraan is.
En een beetje drama kan geen kwaad, toch?

Wat ze onlangs uit heur keel perste , was 'Nimrod' uit de Enigma Variaties van Edward Elgar. Ongelooflijke mooie -Engelse- muziek waar we prachtige herinneringen aan hebben want we hebben opus 36 talloze keren gehoord van Londen tot Durham tot Aylesbury en alles dat verderop ligt.
En dan zet je nietsvermoedend bij thuiskomst de radio aan en hoor je de negende variatie uit dit ultieme orkestwerk gezongen door.....ik durf het haast niet te zeggen...door door ene FRANCIS van Den Broeke, neen, van Broekhuizen. 
Het was zo ongelooflijk vreselijk dat je je afvraagt hoe iemand dit durft. Een orkestwerk zo vernielen door er een fragment uit te tillen en dat volledig te verkrachten omdat Gekke Hendrika (variant) denkt dat ze zingen kan. Maar dat kan ze helemaal niet.
Waarom was er niemand toentertijd die haar beschermde tegen deze afgang en zei "ga lekker macrameeën schat, is een veel leukere tijdsbesteding. Dat zangtalent van je komt niet uit de verf, zelfs niet uit de grondverf". Hard edoch duidelijk.
En die begeleider op de piano (ene Bak), is een begeleider van likmevestje maar die wonderwel goed aansluit bij de kloon van Jenkins. Wat een doffe ellende allemaal.
Op You Tube zijn meerdere filmpjes van de duidelijk aan obesitas lijdende Van Broekhuizen te aanschouwen en die zijn stuk voor stuk tenenkrommend vreselijk. Ik zou er haast vergeten bij te vertellen dat Francis zich ook afficheert als 'comédienne' en aangezien we dol zijn op aanwakkerend jolijt met behulp van een flesje uit de Betere Kelder, besloten we om haar als zodanig eventjes te aanschouwen. Langer dan eventjes wordt vliegensvlug onverdraaglijk want het is allemaal van een abominabel niveau.
Beste lezer en lezeressen: het geproduceerde lawaai maar vooral de schaamteloze pretenties van dit wezen zijn zo Godsgruwelijk irritant, dat je je afvraagt wie het zijn die dit gestuntel leuk vinden.
Het is volbloed amateurisme van de bovenste plank en nog lager. Francis vindt het natuurlijk allemaal even mooi en prachtig maar heeft toch maar vast psychische hulp gezocht én gekregen want men is bevreesd dat het anders wel eens mis zou kunnen gaan wanneer ze op een zekere dag beseft dat het hardnekkige schaamrood op haar kaken er niet zonder reden zit.
Dit gaat er nu gebeuren: er wordt een klacht ingediend bij de Court of Human Rights, verder willen we met spoed juridisch advies over de mogelijkheid een vordering, een behoorlijke vordering, in te dienen vanwege gederfde levensvreugde en eisen daarnaast onmiddellijke ruiming van een dramatische sopraan die reageert op de naam Van Broekhuizen, Francis. U heeft het niet gehoord omdat u net bezig was in de tuin het onkruid te wieden, nou wees blij.
Dit is geen zingen, dit is krijsen! Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat Francis zich heeft laten verleiden 'zangeres' te willen worden terwijl ze veel en veel gelukkiger was geworden met spelletjes.
Want ze kan, nogmaals, helemaal niet zingen, ja gillen, maar dat kunnen wij ook tot het behang van de muur rolt. Het is een familiekwaal want broer Tim is eveneens een aanfluiting. Zingt uitsluitend op uitnodiging in bejaardencentra en hospices. En dat moet vooral zo blijven Tim!
Florence Foster Jenkins draait zich om in heur graf.

* Geen Gezicht

NB De Nederlandse dubbelganger van Foster Jenkins gaat met de Britse contrabassist Dominic Seldis (de joker) op tournee. Het publiek dat op deze rotzooi afkomt "krijgt een kijkje in het backstage leven van twee klassieke supersterren". Pure oplichterij en hoeveel mensen trappen erin?

Glenn Gould - J.S. Bach - The Art of Fugue

Johann Paul von Westhoff — Imitazione delle Campane

Rian de Waal

Kijk 'ns: het is vreselijk om aan kanker te sterven. Ik heb het niet maar kan me er wel iets bij voorstellen. U toch ook beminde lezer? Nou ja niet meegemaakt niet meegemaakt, eigenlijk heb ik het wél meegemaakt want ook in mijn omgeving gaat er zo nu en dan iemand dood aan die ellendige kanker. Die rat, die schavuit, die plotsklaps optredende alles wegvretende ziekte. We geven elk jaar maar weer een vermogen aan de bestrijding ervan en er gebeurt niks. Behalve dat de directeur van het KWF een vet salaris mag bijschrijven (per jaar € 164.186 euro + pensioenpremie van 18.956)  - met dank aan alle vrijwilligers en collectanten! - en kankervrij z'n oplichterij voortzet. Grootverdieners zijn het! De mensheid is gek, krankzinnig en hypocriet. Voorbeeld:

Rian de Waal is op 25 mei 2011 op 53-jarige leeftijd aan kanker overleden. In het condoleance-register dat onmiddellijk na het bekend worden van zijn verscheiden op internet werd geopend, wordt De Waal beschreven als een 'briljant pianist', een 'groot musicus', een 'virtuoos op het terrein van pianotranscriptie' (tuurlijk, welke Nederlandse pianist is niet bezeten van die pokdalige lulhannes uit Hongarije) en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Kortom: men wil ons overtuigen dat we hier te maken hadden met een werkelijk Groot Pianist. Dat is de teneur. 

En dus vals, achterbaks en vooral bespottelijk. Dit land heeft geen grote pianisten voortgebracht, nu niet en in de achter ons liggende eeuwen niet. We kunnen nu collectief gaan blèren dat de in pianospelende kringen alom gerespecteerde pianopedagoog Jan met die verrukkelijke achternaam (Wijn) een grootmeester is in het produceren van virtuozen, maar dat is zo mogelijk nog bespottelijker. 

OK, hij maakte naam als pianopedagoog, onder zijn leerlingen bevinden zich o.a. Ronald Brautigam, gentleman Paolo Giacometti, de afschuwelijke Ivo Janssen, nietsnut Yoram Ish-Hurwitz, Kruidvat-speler Frank van de Laar, idem Folke Nauta, bruine ruiter Wibi Soerjadi, de sympathieke Hannes Minnaar en de door een mediaoffensief gelanceerde broertjes Lucas en Arthur Jussen. (Op YouTube zijn er -tig van dit soort jongetjes te zien en te horen en die spelen stuk voor stuk niet onverdienstelijk. Maar ja, ze maken geen gebruik maken van de DGG-lobby). 

U kent natuurlijk het lijstje van pianisten die er wél toe doen en daar zit niet één Nederlander bij..... UPDATE:

Op zaterdag 18 juni j.l. was er een herhaling van De Waal's presentatie van "Een goedemorgen met...." op Radio 4 zoals gebruikelijk aangekondigd door juffrouw Hoytema. Iemand die nog bekakter is, moet nog geboren worden. Waar zou ze dat toch geleerd hebben? dat nare nepsjieke toontje en dat horen we al sinds de eerste helft van de vorige eeuw want deze tut zit er al toen u en ik nog in de luiers liepen. Natuurlijk wéér allemaal Liszt..en ook nog, ja toe maar, bewerkingen van Myra Hess.. bewerkingen, bewerkingen, bewerkingen. Om stapeldol van te worden. Speel Godverdomme eens een fatsoenlijk recital, bedenk een buitengewoon boeiend programma en laat ons met verbazing achter. 

Wat denk je van Ligety's Études pour piano, Deuxième livre - 1988–1994 op 't end, begin met 13 Variationen auf ein Thema von Anselm Hüttenbrenner in a-klein, voor piano, D 576 van Franz Schubert en dadelijk na de pauze kom je spetterend binnen met Op een overwoekerd pad van Leos Janácek. Maar er is geen pianist uit de polder die dat aandurft. Vanzelfsprekend speelde De Waal ook nog twee bewerkingen (daar gaan we weer) van Alexander Siloti/Bach. Ga naar YouTube, klik Siloti/Bach in en je krijgt 14-jarige jongetjes uit de Chinese provincie Shandong die spelen alsof ze nooit anders deden. George Li is een goed voorbeeld: hij speelt deze muziek ongelooflijk mooi, daar kan De Waal niet aan tippen. Jammer maar waar. Zou Rian boven overleggen met Fransz wat er nu weer bewerkt kan worden?

Een van mijn helden (5)

Arturo Benedetti Michelangeli


 "Zijn vingers kunnen net zomin een foute noot aanslaan of een passage verknoeien, als dat een afgevuurde kogel van zijn koers kan worden gebracht." Harold Schonberg