Jan Wijn

Er is maar één pianoleraar in Nederland. En die is er ook niet meer want Wijn is dood. En behoeft geen krans. Wordt het eindelijk tijd voor een ander geluid? Misschien. Geen pianisten meer die vrijwel allemaal hetzelfde klinken? In Het Parool van 13 juli 2022 staat een artikel met als kop 'Jan Wijn was de leermeester van eigenlijk iedere Nederlandse toppianist' wat zo'n ergerlijke onzin is, dat de redactie van Tijd voor Tegengas heeft besloten nog 'ns keer duidelijk te maken dat a) er geen Nederlandse toppianisten bestaan en ook nooit zullen bestaan en b) dat alle pianisten die de deur plat hebben gelopen bij deze man bijna hetzelfde klinken. Maar misschien komt er nu wel verandering en die gewenste verandering is beslist dringend nodig. En dan staat er geschreven dat hij o.a. "beroemde" pianisten als Soerjadi en de broers Jussen piano leerde spelen. De eerstgenoemde is een volstrekt oninteressante pianist en buiten dat een irritante druiloor. Over de broers Jussen kan worden gezegd dat ze onmiskenbaar talent hebben en dat dit talent wordt uitgemolken door DGG en haar goed geoliede  publiciteitsmachinerie. Mazzel voor de broertjes dat ze bij het gele label zitten want dan zit je wel goed de eerstkomende decennia. Ieder jaar een of twee cd's afleveren - Russische muziek of Nederlands (wie zit er te wachten op werk van ene Leo Smit of Joey Roukens?) wat maakt het uit - gelikte foto op de cover van de boys (zou op de cover van de gay glossy Winq niet misstaan), tamtam op radio en tv, langdurig geslijm van die prutser Haffmans op radio 4 en ja hoor: de machine draait overuren en de kassa eveneens. En de mensheid maar denken dat we hebben te maken met twee héééle grote pianisten en wel van wereldniveau. Maar dat is niet het geval want pianisten - we hebben het niet over musici in het algemeen, maar specifiek over pianisten - van het niveau van, bijvoorbeeld, Daniil Trifonov of het Israelische wonderkind Yoav Levanon lopen in dit land niet rond. Hier hebben ze stuk voor stuk dezelfde leraar gehad en die heet(te) Jan Wijn. Het zou in andere landen ondenkbaar zijn maar hier in dit kleine landje met veel te veel conservatoria, zit al jaren de klad. En dat is nou precies de makke dat hier never nooit een pianist wordt afgeleverd die zich kan meten met bovenstaande fenomenen. Waarom hebben wij geen Vikingur Olafsson, geen Yefim Bronfman, geen Alexander Malofeev om maar 'ns een paar namen te noemen. Dat type pianisten loopt in deze contreien niet rond, nu niet, straks niet en nooit niet. 

En nogmaals, fantastisch goede, boeiende maar vooral hoogbegaafde pianisten komen uit Rusland. Luister op YT maar eens naar Alexandra Dogvan en je weet onmiddellijk waarover we het hebben. Daar kan geen Nederlandse pianist tegen op. En zeker niet die 172.000 die allemaal les hebben gehad van Jan Wijn. Hannes Minnaar, Ronald Brautigam, die vreselijke Soerjadi etcetera...onmogelijk om ze allemaal te noemen. Alsof er maar één leraar was in dit land. En kennelijk was dat het geval want je kan geen krant openslaan sinds de man dood is of Wijn wordt daarin gememoreerd als de pianist die 'noodgedwongen het wereldpodium moest opgeven' omdat de vierde vinger van zijn rechterhand een eigen leven begon te leiden maar gelukkig: 'lesgeven dempte de pijn'. Lieve God, het wereldpodium moest opgeven....wat een schaamteloos gezever. In de internationale pianowereld speelt Nederland geen enkele rol van betekenis. En om dan te beweren dat hij het 'wereldpodium' moest opgeven is lachwekkend en tegelijkertijd van een onverdraaglijke treurnis. 

Nog een voorbeeld: de laatste tijd probeert een aantal mensen Hans Henkemans in de schijnwerpers te zetten maar inmiddels is het licht al weer gedoofd. Was een beroemdheid maar niemand kende zijn naam. Speelde verdienstelijk Claude Debussy maar daar bleef het bij. Als je de Preludes Book 1 & 2 van Debussy hoort door Arturo Benedetti Michelangeli, dan vallen er veel pianisten af. W.o. Henkemans. Met zo'n beperkt repertoire bereik je het 'wereldpodium' ook niet. Neen dames en heren ook, het blijft marginaal en dus hopeloos. Voor pianisten, goede en vooral boeiende PIANISTEN, moet je in Rusland zijn. Tis niet anders. Daar bevinden zich de écht grote namen en de kweekvijver met pianisten raakt nimmer opgedroogd!

Corita's kloon?

Het heet Francis van Broekhuizen en 'het zingt' méér dan gruwelijk. En is buiten dat ook zo vreselijk irritant in al'r gemaaktheid. Vergelijkt zichzelf met Maria Callas en dat terwijl ze niet in de schaduw mag en kan staan van deze grootheid. Uitgesproken schaamteloos om je op te trekken aan....het is de bekende terreur van de middelmaat. Meeliften wordt het ook wel genoemd. 

Zingen...nou ja, zingen, zingen..... Behalve dat steurinkje waren er andere hobby's. Deze kloon van Rita Corita vond macramé ook best wel leuk toentertijd weet-je-niet, en vooral kantklossen niet te vergeten...ze werd helemaal wild van patronen om op te klossen maar toch besloot ze op zekere dag te kiezen voor het zingen. Ja u hoort het goed: zingen. Of iets dat er in de verste verte niet op lijkt.

Toegegeven, ze is heus nog wel dol op spelletjes maar haar omgeving bleef maar zeuren: 'Kindje ga toch zingen...en liefst 13 meter downstairs  in de aardkorst! en haast je vooral niet om weer naar boven te komen...blijf maar lekker zitten'.

Nou ja, en wat doe je dan...dan gooi je op een gegeven moment de spelletjes in de open haard en kijkt  naderhand voldaan de ruimte rond. En ze zag dat het goed was.
Haar grote voorbeeld is Florence Foster Jenkins en hoe vaak had ze niet gedacht 'wat jij uit je strot krijgt Jenkins, dat kan ik ook'. En daar had ze dit keer nou 'ns volkomen gelijk in. Onze Francis. Die van de Van Broekhuizentjes. Ja die. U kent ze wel. Neen? zegt u geen fluit? ook niet erg. U mist niks.
Het bleek echter al snel een GTVeetje: een Grote Tragische Vergissing.
Vol goede moed plaatste Francis een foto op een in der haast gefabriceerde website. Ze ligt er bevallig bij in een foeilelijke onesie van Addy van den K. die ze voor een heel zacht prijsje bij de kringloop op de kop tikte want de man was toch van plan de maandag er op failliet te gaan en dan was dit toch nog even mooi meegenomen. Planning, daar gaat het om in 't leven.
In zijn creatie ligt ze er zo te zien nogal volumineus bij en een wel-opgevoed mens heeft moeite om niet in lachen uit te barsten want er is niet één zichzelf serieus nemend wezen te bedenken dat op deze manier op een/de website wil worden afgebeeld. Het is werkelijk GG.*
En dan heb je nog geen reclame gemaakt voor je 'overtuigende zangtalent in combinatie met haar unieke en ontwapenende podiumpersoonlijkheid'. Het staat er echt maar dat komt misschien omdat Francis een Dramatische Potteuze Sopraan is.
En een beetje drama kan geen kwaad, toch?

Wat ze onlangs uit heur keel perste , was 'Nimrod' uit de Enigma Variaties van Edward Elgar. Ongelooflijke mooie -Engelse- muziek waar we prachtige herinneringen aan hebben want we hebben opus 36 talloze keren gehoord van Londen tot Durham tot Aylesbury en alles dat verderop ligt.
En dan zet je nietsvermoedend bij thuiskomst de radio aan en hoor je de negende variatie uit dit ultieme orkestwerk gezongen door.....ik durf het haast niet te zeggen...door door ene FRANCIS van Den Broeke, neen, van Broekhuizen. 
Het was zo ongelooflijk vreselijk dat je je afvraagt hoe iemand dit durft. Een orkestwerk zo vernielen door er een fragment uit te tillen en dat volledig te verkrachten omdat Gekke Hendrika (variant) denkt dat ze zingen kan. Maar dat kan ze helemaal niet.
Waarom was er niemand toentertijd die haar beschermde tegen deze afgang en zei "ga lekker macrameeën schat, is een veel leukere tijdsbesteding. Dat zangtalent van je komt niet uit de verf, zelfs niet uit de grondverf". Hard edoch duidelijk.
En die begeleider op de piano (ene Bak), is een begeleider van likmevestje maar die wonderwel goed aansluit bij de kloon van Corita. Wat een doffe ellende allemaal.
Op You Tube zijn meerdere filmpjes van de duidelijk aan obesitas lijdende Van Broekhuizen te aanschouwen en die zijn stuk voor stuk tenenkrommend vreselijk. Ik zou er haast vergeten bij te vertellen dat Francis zich ook afficheert als 'comédienne' en aangezien we dol zijn op aanwakkerend jolijt met behulp van een flesje uit de Betere Kelder, besloten we om haar als zodanig eventjes te aanschouwen. Langer dan eventjes wordt vliegensvlug onverdraaglijk want het is allemaal van een abominabel niveau.
Beste lezer en lezeressen: het geproduceerde lawaai maar vooral de schaamteloze pretenties van dit wezen zijn zo Godsgruwelijk irritant, dat je je afvraagt wie het zijn die dit gestuntel leuk vinden.
Het is volbloed amateurisme van de bovenste plank en nog lager. Francis vindt het natuurlijk allemaal even mooi en prachtig maar heeft toch maar vast psychische hulp gezocht én gekregen want men is bevreesd dat het anders wel eens mis zou kunnen gaan wanneer ze op een zekere dag beseft dat het hardnekkige schaamrood op haar kaken er niet zonder reden zit.
Dit gaat er nu gebeuren: er wordt een klacht ingediend bij de Court of Human Rights, verder willen we met spoed juridisch advies over de mogelijkheid een vordering, een behoorlijke vordering, in te dienen vanwege gederfde levensvreugde en eisen daarnaast onmiddellijke ruiming van een dramatische sopraan die reageert op de naam Van Broekhuizen, Francis. U heeft het niet gehoord omdat u net bezig was in de tuin het onkruid te wieden, nou wees blij.
Dit is geen zingen, dit is krijsen! Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat Francis zich heeft laten verleiden 'zangeres' te willen worden terwijl ze veel en veel gelukkiger was geworden met spelletjes.
Want ze kan, nogmaals, helemaal niet zingen, ja gillen, maar dat kunnen wij ook tot het behang van de muur rolt. Het is een familiekwaal want broer Tim is eveneens een aanfluiting. Zingt uitsluitend op uitnodiging in bejaardencentra en hospices. En dat moet vooral zo blijven Tim!
Florence Foster Jenkins draait zich om in heur graf.

* Geen Gezicht

NB De Nederlandse dubbelganger van Foster Jenkins gaat met de Britse contrabassist Dominic Seldis (de joker) op tournee. Het publiek dat op deze rotzooi afkomt "krijgt een kijkje in het backstage leven van twee klassieke supersterren". Pure oplichterij en hoeveel mensen trappen erin?

cartoon by Jeffrey Curnow

Marte Röling

Lijkt een beetje op de jonge Ivo Pogorelich....

Pietro Antonio Rotari

 

Daniel Lohues over Bach

 Je haalt ook inspiratie uit allerlei muziek.

"Ja, dat loopt voor mij allemaal door elkaar. Klassieke muziek zit er bij mij net goed in als popmuziek. Ik luister vrijwel alleen klassiek. Maar het frame waarin ik werk is meestal wel popmuziek".

"Twee weken geleden ben ik nog in Leipzig geweest. Je parkeert daar onder de kerk waar Bach heeft gewerkt, slaapt in een hotelletje en kijkt 's avonds uit op dat plein met dat beeld. De hele dag zie je mensen rondlopen die met Bach bezig zijn. Groepen, jonge mensen, veel Aziaten."

"De kwaliteit van Bach vind ik zo interessant. Van Mozart ook hoor, maar bij Bach is het ...dat is zo ongelooflijk veel. Hij heeft in Leipzig voor elke zondag een cantate gemaakt van een halfuur, drie kwartier. Dat zijn eigenlijk allemaal kleine Matthäus Passiontjes. En er is niet één bij waarvan je denkt: nou, dat is een beetje broddelwerk. Het is altijd goed. Altijd. En dat is ook nog eens aan het eind van zijn leven, terwijl zijn tijdgenoten hem toen al een beetje ouderwets vonden. Maar hij maakte het niet voor die lui, hij schreef gewoon door."

"Dat vind ik hee inspirerend. Gewoon dingen maken, als het er is. En als je dan Bach ziet, maar ook Haydn met een dan honderd symfonieën..Händel ook..die zaten zo in hun ambacht. Dat zijn voor mij wel voorbeelden." 

uit: Dagblad van het Noorden, zaterdag 4 april 2026 (fragment)

Johann Paul von Westhoff — Imitazione delle Campane

Hoeveel gaan er in een dozijn....

Dit wordt zo beroerd gespeeld dat het onmiddellijk doet denken aan het spel van Soerjadi. Maar het is de achterneel van Mickey Mouse niet, neen, het is de vrouwelijke variant (hoewel ...) en heet Marietta Petkova. Pianospel zonder enige diepgang. En het blijkt niet de enige overeenkomst. Het niveau is dat van een gemiddelde 4de- jaars conservatoriumleerling die de voorgaande studiejaren ook al niet uitblonk en de 'passie' ontbreekt op alle fronten. Bloedeloos, oninteressant en vooral overbodig spel vanuit een lege badkamer. Wie zit nou toch in Godsnaam te wachten op dit zenuwslopende gepingel?
Een tweede overeenkomst is dat achter Petkova een fanatieke 'promotor' zit die de boel aan de man brengt en door middel van heel veel lawaai te pas en te onpas zijn geliefde op de muzikale kaart probeert te zetten. Als je de bovenstaande video beluistert dan vraag je je af hoe het kan dat ze aardig wat aandacht krijgt in de pers waar zij, evenals het het geval is bij Soerjadi, steevast als 'meesterpianist' wordt betiteld. Wat is dat toch onzin, worden die stukjes geschreven door mensen met een beroerd gehoor? of worden ze net als de Hansjes Haffmans van deze wereld lekker gefêteerd door de platenindustrie want anders is het niet te verklaren dat pianisten uit de tweede of derde categorie (en die heb je beslist!) zoveel aandacht krijgen. Petkova is een typisch voorbeeld van wat dit onzinnige geschrijf veroorzaakt: veel publiciteit waardoor mensen denken dat we hier met een grootheid hebben te maken wat dat dan ook mag betekenen. Maar dat is onterecht in het geval van deze omhoog gevallen pianiste.
Om haar cd's aan de man te brengen, bedacht de soulmate van Petkova een listig plan via crowdfunding. Dat gaat als volgt: je schrijft een heleboel mensen aan, zgn. backers, en vraagt of ze een bedrag willen schuiven om een nieuwe cd met (o.a.)  'Preludes' van J.S. Bach te realiseren. Nou dat willen de onwetenden onder de 'kenners' wel en maken gezamenlijk ruim 8000 euro over. Je hebt verschillende bedragen die alle een kleinere of grotere gunst opleveren van Petkova die, zoals altijd, maar blijft koekeloeren met dat Oostblok trekje rond heur mondhoeken. Zo krijg je voor een tientje een gesigneerde foto en een bedankje in je mailbox en vermelding op de foeilelijke site van de pianiste. Kijk toch 'ns an jongens. Voor 30 euro ontvang je twee gesigneerde cd's en ook je naam op de website. Doe je er in een overspannen toestand een paar tientjes bij, dan ontvang je een handgeschreven briefje van deze juffrouw en natuurlijk vermelding op de website, haar website. En zo kun je steeds hoger gaan en is de beloning daarop aangepast. En als dat gedoe nu zou leiden tot een opname waar je U tegen zegt..? neen het is allemaal 33x niks en lucht, heel veel doorgebakken lucht.
Petkova vindt dat zelf niet getuige deze regels op haar site: "Zij is in staat om de luisteraar in de ziel te raken. Spirituele diepgang, virtuositeit en veelzijdigheid zijn bij haar samengesmolten tot waarachtig kunstenaarschap, dat door pers en publiek met open armen wordt ontvangen" en meer van dat zelf promotende gelullo.
Je zou haar moeten adviseren vooral geen Bach te spelen want dat is veel te hoog gegrepen. Dat kan ze niet met als gevolg dat het nergens naar klinkt. Laat dat nou over aan mensen als Grigory Sokolov, Glenn Gould, Lucas Debargue ('zijn Satie is trouwens ook verbluffend..!) om maar eens een paar 'meesterpianisten' te noemen. Debargue moeten we sowieso in de gaten houden want dat kon wel eens een Hele Grote worden. Net zoals Martin James Bartlett en Daniil Trifonov om maar eens een paar te noemen. Deze mensen hebben stuk voor een stuk een dergelijk hoog niveau dat in Nederland niet voorkomt. Waar dat aan ligt? geen idee. Maar als we het over grandioze pianisten gaan hebben, dan moeten we echt de grens over.
Een uiterst kleine uitzondering moet misschien gemaakt worden als we het over Hannes Minnaar hebben. Die jongen heeft de potentie in zich 'groot' te worden en dan bedoel ik niet met de zoveelste cyclus Beethoven pianoconcerten die hij opnam met het Nederlands Symfonie Orkest o.l.v. Jan Willem Allemansvriend, maar met een opname die beslist waardevol is, n.l. de cd die eveneens bij 'Challenge Records' verscheen met muziek van Fauré. Hier speelt Minnaar (er zijn sommige foto's van deze jongeman in omloop waarop het lijkt dat-ie zojuist uit een schilderij van Carel Willink is gestapt) fantastisch en ingetogen en weet m.i. exact de Franse touch te raken die bij deze fijnbesnaarde muziek zo belangrijk is. Hemelse muziek die onder handen van Minnaar uitstekend tot zijn recht komt. Heel subtiel en niet overdreven virtuoos. Fijnzinnig spel van de bovenste plank.

Siehe, ich stehe vor der Tür und klopfe an.....

J.S. Bach

Castratenjeuk

Countertenors. Vroeger had je er één hoogstens twee en de bekendste van die twee was James Bowman (1941-2023). Opera, oratoria, hedendaagse muziek.. overal dook de naam van deze Engelse countertenor op. A real gentleman. 

Dan had je nog de autodidact Alfred Deller (1912-1979) maar deze zong vooral het barokrepertoire en renaissancemuziek. Benjamin Britten schreef speciaal voor Deller de rol van Oberon in A Midsummer Night's Dream maar dat bleef het enige uitstapje naar 'moderne' muziek.

Het geluid van de meeste countertenors - en d'r zijn nogal wat these days - vinden wij doorgaans vreselijk. We krijgen er jeuk van. Vuurrode bultjes ook. En opvallende littekens niet te vergeten, Prurigo is het nare gevolg. 

Andreas Scholl is nog nét te pruimen maar als daarna Maarten Engeltjes z'n strottenhoofd leeg kiepert, dan draaien we alle volumeknoppen vliegensvlug helemaal open. Ja, open. En wordt Godzijdank dat akelige gegil overstemd.

Radio, TV, magnetron, afzuigkap, stofzuiger, vaatwasser, centrifuge, blender, kruimeldief, mijn zoontje van acht met z'n grootvaders Sako 85 Varmint afstandswapen (in bruikleen), accuboormachine Black+Dekker 18V, 2-takt benzine kettingzaag (90 cm), dildo model Tristan voor zowel anaal als vaginaal gebruik, noem maar op.....zelfs het schattige vintage transistorradiootje in de slaapkamer draait overuren want in een kamer waar de sponde staat, wil je niet het gekrijs van deze countertenor horen tijdens het liefdesspel. Alsof z'n wormvormig aanhangsel tussen de klapdeur van de inloopdouche bekneld zit.

Geluiden maken wij in die situatie zelf wel als u begrijpt wat we zouden kunnen bedoelen.

En nu gaan de beide heren - ooh u dacht dat het vrouwelijke alten waren, welnee, tis de schuld van de kopstem, dat angstaanjagende geluid wordt voortgebracht door de kopstem - de koppen(!?) bij mekaar steken en presenteren een duo-programma met werk van Henry Purcell die sinds het ontvangen persbericht over het een en ander ligt te bibberen in zijn tombe in Westminster Abbey. Ga d'r maar eens kijken. Hij ligt gezelli naast het orgel en dat al vanaf 1695.

De heren, hou nou toch 'ns op! het zijn heren h-e-r-e-n, zingen countertenorduetten en hebben het programma "een heerlijk huiskamerconcert van twee zingende vrienden" genoemd. En verder valt er te lezen dat het een melancholisch feest wordt. Nou ja.

Nogmaals, Scholl kunnen we nog nét verdragen in, bijvoorbeeld, Vivaldi's 'Nisi Dominus-Cum Dederit' maar dan houdt ook wel op. Als je dit schitterende werk door de Engelse countertenor Tim Mead hoort zingen, dan wint Scholl met stip. En wel met een hele dikke vette stip.

 

Maar terug naar Engeltjes: die stem van die kale man is ronduit afschuwelijk. Dit is niet zingen maar vooral zo hard mogelijk gillen. Luister maar 'ns in een bibliotheek naar 'Forgotten Arias' van Bach - een absurder titel voor een cd moet nog worden verzonnen. Bach heeft geen 'forgotten' arias. Neen, hij Engeltjes heeft ze "losgeweekt uit het theologische harnas van de cantate" en schrijft even verder "om te tonen dat hun schoonheid en betekenis op zichzelf kan staan" en meer van die onzinnige blabla. Dubbel op dus. 

Wij van de redactie haten die man, zo'n gezellige originele haat die je steeds omringt en nimmer van je zijde wijkt. Zo'n haat die bespreekbaar is en dus een dankbaar onderwerp. Heerlijk! Vergeet snel de mildere variant die afkeer heet.

En dat uitgerekend Scholl met die kale wapstra in zee gaat en hem heeft weten te verleiden medewerking te verlenen aan het overbodige ensemble van Maarten genaamd PRJCT Amsterdam, is beslist geen reclame voor de man uit Eltville am Rhein. 

De nauwelijks bekende countertenor Alex Potter is de enige van de tot nu toe genoemde zangers die voor langere tijd te verdragen is. En voor langere tijd moet u denken aan een minuut of 7 daarna is het levensgevaarlijk en dreigt opname in een hermetisch gesloten psychiatrische kliniek en dat eveneens voor langere tijd. 

Want geef toe, we leven niet meer in de 18de eeuw toen jongetjes een illegale castratie moesten ondergaan teneinde een ongewone grote borstkas te krijgen. Dat was me nog 'ns een tijd.

Er wordt verteld dat de beroemdste castraat in die tijd Farinelli was die één noot een minuut lang kon aanhouden wat een prestatie was die vrouwen in het publiek in zwijm deed vallen. Waar vrouwen niet allemaal voor in zwijm vallen is een raadsel maar hysterisch is het zeker. In zwijm vallende vrouwen....stel je niet zo aan mensch! 

Rustig laten liggen is ons eenmalige gratis advies.

Tot slot een rijtje countertenoren waarvan 1) verdraagbaar is, 2) minder verdraagbaar, 3) ik hoop het vol te houden maar krijg al jeuk, 4) alles begint nu te jeuken en krabben? helpt geen ene moer, 5) haal in Godsnaam een homoseksuele jeukbestrijder want het is nu niet meer te harden, 6) zet dit af!, 7) ALS JE DIT GEGIL NIET ONMIDDELLIJK AFZET, BEGA IK EEN MOORD!, 8) dit zou absoluut verboden moeten worden dit is een aanfluiting, 9) er is nu plotsklaps huiduitslag met stinkende etterzweren die aan Psalm 38 vers 5 doet denken:

'k Voel door stinkend' etterzweren 

Mij verteren

Walg'lijk zijn zij voor het oog

Mijne dwaasheid deed die builen

Dus vervuilen

Daar ze mij tot kwaad bewoog.

en 10) wanhoop, pure wanhoop, dit komt nooit meer goed.

Hier is het rijtje:

1) Jakub Jozef Orlinsky

    Philippe Jaroussky

    Alex Potter

    Franco Fagioli

    Iestyn Davies

    Andreas Scholl

    Hugh Cutting

    Michael Chance

    Arturo den Hartog

2) Dmitry Sinkovsky 

    Matthias Dahling

3) Derek Lee Ragin

4) Bejun Metha

    Raffaele Pe

5) Xavier Sabata

6) Owen Willetts

7) Maarten Engeltjes

8) David van Laar

    Robert Kuizenga

9) Mirto Milani (heel héél erg vreselijk. Heeft als hobby het vermoorden van mensen w.o. z'n moeder. Las tussen de bedrijven door het boek Mama's van M. Alvarez Gonzalez))

    Marco Beasley (heeft een innige relatie met Tymen Jan Bronda, laatstgenoemde springt met enige regelmaat uit een BILLY-kast van Ikea om z'n blijdschap te uiten) 

10) maar de aller aller aller allere(n)gste is Sytse Buwalda. Deze 'countertenor' is zo vreselijk verschrikkelijk, dat je je niet kunt voorstellen dat er mensen zijn die notabene het tegendeel durven te beweren. Maar deze nitwit vindt zichzelf geweldig! en u weet vast wel hoe dit verschijnsel wordt genoemd. Juist, ja.

Vooral de samenwerking met die andere narcist (u had het goed..) de weerzinwekkende Pieter Jan Leusink is zo tenenkrommend erg, dat het pijn aan de oren doet. 

Buwalda richtte onlangs het Nederlands Bach Consort op en daar zit nou echt niemand op te wachten. Wéér een club die de naam van J.S. Bach draagt en het wordt tijd dat er 'ns zéér kritisch wordt gekeken wie wel en vooral wie niet de  naam van de maestro op de pui mag aanbrengen. 

Deze club bijeengeraapte kwibussen sowieso niet want de kwaliteit is abominabel te noemen, voeg daarbij het gegil van die mega-enge Buwalda en de enige conclusie is dat het volstrekt overbodig is en hopelijk wordt er niet één eurocent verstrekt aan dit gezelschap want het is verspild geld. Dichthouden die subsidiepot!

'Nieuwbouw op de puinhopen van de coronacrisis', pretentieuzer aanprijzen bestaat niet. Die blazende kaak leidt aan een enorme zelfoverschatting en daar is maar één oplossing voor en die is: 

Zoek Hulp!

Kijk maar:

De zuiverheid is adembenemend.....

Spem in alium nunquam habui                

Praeter in te, Deus Israel

Qui irasceris et propitius eris

et omnia peccata hominum

in tribulatione dimittis

Domine Deus

Creator caeli et terrae

respice humilitatem nostram

Ik heb nooit mijn hoop op een ander 

gevestigd 

maar in U, God van Israël 

die zowel toorn als genade kan tonen, 

en wie vergeeft alle zonden? 

van de mens in lijden 

Heer God, 

Schepper van hemel en aarde 

Respecteer onze nederigheid