Dat was ik vergeten te vertellen lieve lezer. "En wat was je dan vergeten te vertellen" hoor ik u nu zeggen. Dat zal ik u zeggen:
Anton Brand en nu zegt u weer "wie is in Godsnaam
Anton Brand" en dan kan ik reageren door te melden dat meneer als
assistent-gemeentesecretaris van een gemeente in het noorden des lands
héél belangrijk is maar dat zal u worst wezen. Ik ken u hooggeachte lezer en dit soort feiten interesseren u geen ene moer. U wilt details weten over de mens
achter Anton brand, hoe steekt de man in elkaar, hoe kleedt de man zich, heeft de man een vriend of een vriendin (beide kan ook), is de man 'aanspreekbaar' en waarom informeer ik mijn geachte lezers en lezeressen over iemand die u niet kent. Wat is het doel hiervan. Dat kan ik u snel mededelen: geen. Waarom dan toch het onderstaande verhaal over Brand? tja, ik dacht dat het u
wél zou interesseren hoe iemand zich alle mogelijke bochten wringt om van een lijst met daarop uitsluitend vooraanstaande
namen af te komen. Nu wordt het allemaal te moeilijk, ik vertel het en zie dan maar wat u er van vindt, hoor het wel een keer. (Volgende keer schrijf ik over veel boeiender onderwerpen dan een over
gecultiveerde nichten, heen-en-weer geschreven voorwoordjes en ander
kakkerij, beloofd!).
Brand wilde erg graag op de lijst waarop het Comité van Aanbeveling stond vermeld ten behoeve van de Stichting Muziekklassiek! Hij deed er nogal wat moeite voor om op de lijst te komen,
tsjonge tsjonge, maar een strenge ballotage had verhinderd dat zijn naam op de wachtlijst werd gezet. Brand werd en wordt niet direct in verband gebracht met klassieke muziek hoewel ik laatst hoorde, in de bekende wandelgangen, dat hij en zijn partner zich regelmatig in het pak hijsen, richting Wenen rijden om in de
Wiener Staatsoper drie bedrijven "Die
Frau ohne Schatten" te zien en vooral 'bij te wonen', daarna een knus hotelletje nemen en de volgende dag terug tuffen dus "geen verband" is het nou ook weer niet. Ziet u ze al staan? twee
goed-geklede heren in de barokke ambiance van de
Wiener Staatsoper tussen al die sjiek geklede dames & heren, glaasje sekt in de knuistjes en maar
klessebessen over
Strauss? En dan
gaat Brand
ongetwijfeld zeggen
dat-ie de
Oostenrijkse schrijver
Hugo von Hofmannsthal zo geweldig vindt en in een adem:
én
Peppie Bos. Nu breekt uw klomp want u ziet geen verband tussen
Hugo en
Peppie en dat is er ook niet. U denkt zeker en vast dat de man gek is geworden maar het is gewoon een kwestie van afspraak. Brand heeft toegezegd aan
Peppie dat wanneer hij
irgendwo is, in Muntendam, Gorssel of Wenen, hij altijd de naam van
Peppie zal laten vallen en andersom. Dus voor de
duidelijkheid: als Brand zijn eigen
schrijfsels promoot, in de pauze van een opera staat te blaaskaken, in de kroeg zit...waardanook: hij noemt
altijd, desnoods terloops, de prullaria van
Peppie en wanneer
Peppie moet kakken,
waardanook, dan noemt hij
altijd de naam van Brand. Ze ruilen elkanders voorwoordjes uit en vinden elkander Grote Schrijvers. Rustig lieve lezer, hou
toch'ns op met die
vileine lachjes en cynische kreetjes, bah! De volgende titel in het 'oeuvre' van Brand zal ongetwijfeld "Knielen op een hoop bagger" gaan heten. Zal ook wel weer een bestseller worden.....
Goed, waar waren we gebleven....Uiteindelijk was het Brand dus gelukt op de lijst te komen. Hij liet overal 'vallen'
dat-ie er hoera! op stond en schaterde het bijkans uit van vreugde over zoveel
gerechtigheid. Niet dan de man ooit iets heeft gedaan voor de
SMK! maar daar ging het 'm ook niet om: op lijstjes staan met andere 'prominenten' is meer dan genoeg en dat er zo nu en dan verwacht wordt dat je wat werkzaamheden uitvoert, is niet relevant. Wel moest elk en een bij elke 'meeting'
z'n gejeremieer aanhoren over
wéér een '
belangwekkende publicatie' ditkeer getiteld 'Liefdeknopen. Bericht van mijn ouders'.
Het is het relaas van een katholieke middenstander in een snel veranderende wereld. Daarnaast is het ook het verhaal van een huwelijk, van twee mensen die soms niet met elkaar konden, maar ook niet zonder elkaar.Tja, wat moeten we hier nu toch van denken beste lezer. Ze konden niet met elkaar maar zonder was kennelijk (ook) niet mogelijk. Het is van alle tijden en Brand weet er geen raad mee, een onsamenhangend verhaal over zijn ouders dat misschien leuk is om aan de bittertafel te overpeinzen maar om dit gezever in boekvorm uit te geven, al dan niet in eigen beheer, getuigt van een mateloze zelfoverschatting. Uitgeverij Passage zag er natuurlijk wel weer wat in en gaf de drukker in een
oostblokland opdracht 250 exemplaren te produceren. En aangezien de zojuist genoemde uitgeverij
rechtstreeks aan
deSlegte levert, zou ik niet naar de reguliere boekhandel lopen maar
naar de grootgrutter op ramsjgebied. Scheelt een paar centen en meer had u,
een klein maar fijn publiek, er waarschijnlijk toch niet voor over.
Tis trouwens de vraag of er nog wel exemplaren zijn want Brand is nogal scheutig met het cadeau doen van zijn boekjes - nog afgezien van de 30 die
Peppie ontvangt als slijmpremie - en als je de commentaren/reacties leest op
www.liefdeknopen.nl, dan vieren we allemaal feest.
Peppie schreef op 2 november van het vorige jaar:
Liefdeknopen. Bericht van mijn ouders is een voortreffelijk geschreven, afgewogen en zorgvuldig boek. Opgesteld met oog voor ontroering en detail en een bewonderenswaardig kritische afstand tot de twee hoofdpersonen waar Brand onmiskenbaar veel van houdt.Maar u had toch ook geen andere reactie verwacht van deze fluim? 'Opgesteld met oog voor ontroering'....bedaar lezer, bedaar.
Door de hetze die
Amens tegen ons voerde, kwam een ander vriendje van dit stel, u weet wel dat we het hebben over die andere Grote Schrijver (Brammetje) tot de ontdekking dat Brand op de lijst stond van mensen die de
SMK! ondersteunden. Met raad en daad. Dit laatste heeft Brand nimmer gedaan want volgens de overlevering had de goeierd constant huilbuien vanwege de 'relatie met mijn ouders'. Zoveel jaar na dato kan dat toch nog wel invloed hebben op een gevoelige geest lezer! en dan ook nog katholiek, mijn hemel wat een leed en verdriet dit alles teweeg kan brengen...
Al snel ontving het
secretariaat van de
SMK! een dringend edoch vriendelijk verzoek van de
Liefdeknopen-auteur, om zijn naam van de lijst te verwijderen. Nu
had-ie notabene zo veel moeite gedaan om toegevoegd te worden aan het
Comité..laat de
mallerd zich een paar maanden later weer van de lijst verwijderen. Nou moet het toch niet gekker worden. Waarom hebben we dan al die moeite gedaan voor deze Ridder in de
Orde-van? Ja u weet het antwoord ook niet, dat heb ik inmiddels al begrepen.
'Zich herinneren is altijd van nut, men kan er niet jong genoeg mee beginnen. Terwijl men probeert te begrijpen wat voorbij is, zou men zelfs nog wat over de verhulde toekomst kunnen leren.'Steek dat maar in uw zak!
Kent u die uitdrukking lieve en beminnelijke lezer? Volgens een zojuist geraadpleegd woordenboek: 'Een flinke bos hout voor de deur hebben' wordt gebruikt om uit te drukken dat een vrouw een flinke boezem heeft. De uitdrukking zou zijn ontstaan door de bijgedachte aan de houtvoorraad voor de winter, die vroeger buiten bij het huis lag opgestapeld. 
